Bagنوشت
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
باز این چه شورش است که در خلق عالم است...
دیگه خیلی دیر شده، برای آدم شدن، برای آدم بودن، برای تغییر، بشریت به شکل حماسه آفرینی خودش رو به پرتگاه عدم نزدیک میکنه. هرچقدر هم که فیلمِ ساینس فیکشن! از هالیوود بر چشمانِ آدمیزاد فرود بیاد ماهیتِ تقدیرِ فنای ما دست نخورده میمونه.تمااااامِ اخبارِ پیشرفت های علمی، گمانه زنی های آینده شناسان،و پیش بینی های تکنولوژی گریزان،رنگ و لعابی بیش نیست برای حماسه ی
وقتی شب و روز فرق نداره برای شخصی که به دنیا دلبسته؛خب این یه تضادِ واضحِ. بیشترش میشه اینکه مرده براش شب و روز فرق نداره، زنده به جهانِ پیرامونش امیدواره. آیا تضاد عاملِ پیشرفته؟
راستی نوشتن تعوری ترین فعل دنیاست،جالبه
+ نوشته شده در Fri 10 Jul 2015ساعت 20:31 توسط میلاد بگی(bagi) |
نوشتن اولین کلمات، لبریز از احساس بودن،تهی از معنا بودن، احساساتی بودن، این منم، حداقل منم،دویدن، ندویدن، خبر خاندن، مقاله خاندن، تحلیل خاندن، بیخبری، تف میکنم به تمام ناملایمات، ناملاینات تفی نمیشوند، معشوقه ی عشقی هستم که نمیتوانم قلبم را وقفش کنم،بزرگترین تضاد؛مشکلات جسمی، مشکلات روانی، کدام زودتر مرا میبلعند؟جایزه ی کدامشان خاهم بود،زیر سقفِ بال بُر.بوی خیارِ گَس، آآآآآآآی صادق هدایت،مولای من،
طوفان درون، تمصیمی که گرفته ای را اجرا کن، استثنا قاعل شو، بدون انعطاف شکست حتمیست، صفر و صد کُشنده است، از آنروز به بعد، همه ی تلاشت به پایبندی به قولت باشد، همه ی تلاشت، استثنا اما قاعل شو، خودت در لحظه ی استثنا خواهی فهمید،درک خواهی کرد، کش بیا اما پاره نشو، و از چند چیز نِگُذر، از قدمهای کوچکه روزانه ات، از خطوتت، استثنا قاعل شو، اما نِگُذر، دنیا آدمهای بیچارچوب را پس میزند،دنیای آدمها، تو پاد
پس بخوان به نام میلاد بگی پدیدآورنده و خدای این وبلاگ...
فکر کنم وقتی بدنیا میایم کوچیکترین کار قلب پمپاژِ خونِ،وقتی از آب و گل در میایم و میشیم آدم بزرگ بزرگترین کارش.
آدم بزرگا قلبشون فقط خونو میشناسه، آدم کوچیکا فقط احساس. زندگی این تغییرو ب وجود نمیاره، موجوده زنده ای بنامِ آدمیزاد این کارو با خودش میکنه،اولن که بی اعتقادی به ماورا معناش کشتنِ احساس و تغییر کاربریِ قلب نیست، دومن که نگاه انسان به انسانِ دیگر و زندگیِ جمعی باعث تعییر کاربریِ قلب
برچسب: آدمیزاد,
نویسنده: بردیا اکبری‌نژاد
دلم پُر است، سرشار از افسرده، لبریز از گریه، حالِ منفی، بنویسم برای هیچکس، غیر قابل فهم، از تو1 دلخورم، تویی که قبل از زلزله میدانستی چه به روزم میاید و نخاستی در روند طبیعیه روزگار دست ببری، خراب شدم و دوباره ساختم، اما خراب شدم. از تو2 دلخورم که هزار بار راهه خودت را میروی و موجودات بدبخت زیر دستت راه له میکنی، مظلومانی که با عشق ظلم میکنی به سرنوشتشان، عاشقانه له میکنی، روزی آنها هم چون من خراب
یعنی همونجایی که در محور مختصات زندگی هستی، نقشه ی تو از قبل کامل شده، همه ی حق انتخابات، غیرقابل پیش بینی وجود نداره، برای اونا، برای اون.هرچییییییییی که فکرشو بکنی از قبل چیده شده، چ لذت بخشه، تو هیچ وقت جای غلط نیستی، هر فکری که میخای بکن ، پیادش بکن فکرو، داری پازلو میچینی، چه با کاری کردن، چه با کاری نکردن، خیلی لذت بخشه.تسلیم.
+ نوشته شده در Thu 29 Dec 2016ساعت 20:45 توسط میلاد بگی(bagi) |
برچسب: درست,
نویسنده: بردیا اکبری‌نژاد
شهر شوکه میشه از شکار شاعر شهیر شیک پوش
من هنوز فعال نشدم، من هنوز فعال نشدم، من هنوز فعال نشدم، من هنوز فعال نشدم، من هنوز فعال نشدم، من هنوز...من هنوز.
+ نوشته شده در Sat 21 Jan 2017ساعت 20:44 توسط میلاد بگی(bagi) |
مردم از مرحله ی زانو زدن جلوی پادشاه رسیدن به مرحله ی من خودم یه پادشاهم. نفسِ پادشاهی مذموم نیست(انگار هیچوقت نبوده) فقط بجای یک پادشاه میلیون ها پادشاه در زمین خواهند بود، منم یک پادشاهم، پادشاهان در نهایت همه چیز رو نابود میکنند، همه چیز، تولید پادشاه و ملکه و نابودی همه چیز، اول از همه اون چیزی که درون هر انسان هست، اون چیزی که نمیدونم چیه، مثل هذیان، واضح نیست اما وجو داره؛ در واقع شاید بعضیا
برچسب: پادشاه,
نویسنده: بردیا اکبری‌نژاد